راضی مشو که بیخبران، خندهام کنند...

احمد بابایی شاعر جوان آئینی و انقلابی یکی از تازهترین اشعارش را که برای «مادران شهدای گمنام» سروده شده برای انتشار به مهر سپرده است. این شعر که در قالب چهارپاره سروده شده تقدیمیهای است به مادران انتظار تا همیشه! و به قول شاعر، «مُحرمان مدفنی که نیست»؛ بابایی شعر پر از حرفش در شرایط کنونی را برای «آتشفشانان ساکت این شهر» سروده است، برای «دلشورهها و دلدل کردنهای پیرانهسر»، کسانی که مادر شدند که شهیدان بینشان بپروردند تا داغ بینشانی مادر داشته باشند، برای «موسپیدان»، اما «روسپیدانی» که هنوز با عکسهای پسران بینشان حرف میزنند و البته کار سوختنهایشان از بیخبری، گاه به خنده دیگران کشیده است.
 
با این ستارهها که به چشمانم آشناست
هر شب به زخمهای تنت دست میکشم

پیش از نماز صبح، به مُهر شکسته ام
بر عطر سرخ پیرهنت دست می کشم

دلشوره ها و دلْ دل پیرانه مال من
پرواز تا مزار گل یاس مال تو

بیت الحرام من شده آن مدفنی که نیست!
شیرین زبان گمشده، شیرم حلال تو

آتش فشان ساکت این شهر برفی ام
چون بغض کوه، در جگرم حرف می زنم

هر وقت تازه می شود این زخم بی کسی
با عکس کهنه ی پسرم حرف می زنم

«مادر شدم» که چشم به راهت بمانم و
«مادر شدم» که خاطره ها زنده ام کنند

آه، ای عصای پیری ام! از من خبر بگیر
راضی مشو که بی خبران، خنده ام کنند

«یلدا» و «فال» بود و تماشای برف و من
«هرچند پیر و خسته دل و ناتوان شدم»*

هم «موسپید» گشتم و هم «روسپیدِ» شهر
«هر گه که یاد روی تو کردم جوان شدم»*

اخبار، شرح یک عملیات تازه داشت
این شد که خواب خوش به دو چشمم حرام شد

هر شب ز هول زخم تو از خواب می پرم
«مادر شدن» به قیمت پیری تمام شد

«مادر شدن» به حسرت یک قبر می کشد!
«مادر» نگو که پشت سرت، چشم تر شدم

دیدم به خواب، علقمه را... آب شد دلم
من هم شبیه «امّ بنین»، بی پسر شدم

مادر شدم به «فاطمه» نزدیک تر شوم
باید به داغ یاس جوانمرگ خو کنم

«گمنام»ها به «فاطمه» همسایه اند... آه!
از که مزار گمشده را پرس و جو کنم!؟

یافاطمه! به سردیِ یلدای من بتاب
تو قبله گاهِ جان پریشان عالمی

مادر شدم «شهید» بیارم برای تو
«تو» مادر تمام شهیدان عالمی

بانو! شنیده ام تو به عباس سر زدی
گفتی به جای امّ بنین، دلبری کنی

جان شهید من به فدای شهیدهات!
خوشبخت، من! که بر پسرم «مادری» کنی

احمد بابایی

---

منبع: مهر

ادبیات...